صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و بیست و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
اِنَّ لِلّهِ عِباداً يَخْتَصُّهُمُ اللّهُ بِالنِّعَمِ لِمَنافِع ِ الْعِبادِ، فَيُقِرُّها فى اَيْديهِمْ ما بَذَلُوها، فَاِذا مَنَعُوها نَزَعَها مِنْهُمْ ثُمَّ حَوَّلَها اِلى غَيْرِهِمْ.
خدا را بندگانی است که آنان را برای منافع دیگر بندگان به نعمتها اختصاص می دهد، آن نعمت ها را تا زمانی که بخشش می کنند در دست آنان وامی گذارد، و چون از بخشش منع کنند از آنان بگیرد و به دیگران تحویل دهد.