صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و بیست و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا كَانَ اللَّهُ لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الشُّكْرِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الزِّيَادَةِ
نمى شود كه خدا بر بنده در سپاسگزارى را بگشاید (امر بشكر فرماید) و در افزونى را به رویش ببندد (بر نعمت نیافزاید)
2
وَ لَا لِيَفْتَحَ عَلَى عَبْدٍ بَابَ الدُّعَاءِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْإِجَابَةِ
و در دعاء و درخواست را بگشاید (دستور دهد كه از او بخواهند) و در روا شدن را به رویش ببندد (درخواست او را نپذیرد)
3
وَ لَا لِيَفْتَحَ لِعَبْدٍ بَابَ التَّوْبَةِ وَ يُغْلِقَ عَنْهُ بَابَ الْمَغْفِرَةِ.
و در توبه را بگشاید و در آمرزش را به رویش ببندد (گناهش را نیامرزد).
