صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و بیست و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ شَکَا الْحَاجَةَ إِلَى مُؤْمِنٍ، فَکَأَنَّهُ شَکَاهَا إِلَى اللّهِ؛ وَ مَنْ شَکَاهَا إِلَى کَافِرٍ، فَکَأَنَّمَا شَکَا اللّهَ.
محل بازگویى حاجات:
کسى که مشکل و نیاز خود را نزد مومنى بازگو کند گویا نزد خدا بازگو کرده . و کسى که آن را نزد کافرى بازگو کند گویى از خدا شکایت کرده است.
