صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و بیست و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ شَكَا الْحَاجَةَ إِلَى مُؤْمِنٍ، فَكَأَنَّهُ شَكَاهَا إِلَى اللَّهِ، وَ مَنْ شَكَاهَا إِلَى كَافِرٍ، فَكَأَنَّمَا شَكَا اللَّهَ.
هر كس احتياجي را به مومن عرضه كند مانند اينست كه آن را به خدا عرضه كرده است و هر كس آن را با كافري مطرح كند گويي از خدا شكايت كرده است .
