صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و بیست و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لا یَنْبَغِی لِلْعَبْدِ أَنْ یَثِقَ بِخَصْلَتَیْنِ: الْعَافِیَةِ، وَالْغِنَى. بَیْنَا تَرَاهُ مُعَافىً، إِذْ سَقِمَ؛ وَ بَیْنَا تَرَاهُ غَنِیّاً، إِذِ افْتَقَرَ.
ناپایدارى نعمت ها:
سزاوار نیست انسان به دو چیز اطمینان پیدا کند: سلامتى و ثروت. چرا که در همان حال که انسانى را تندرست مى بینى ناگهان بیمار مى شود و در همان حال که او را ثروتمند مشاهده مى کنى ناگهان فقیر و مستمند مى گردد.
