صفحه اصلی » نهج البلاغه » حكمت چهارصد و بیست و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لَا يَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ الْعَافِيَةِ وَ الْغِنَى بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ وَ بَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً إِذِ افْتَقَرَ .
بنده را نسزد كه به دو خصلت اطمينان كند: تندرستى و توانگرى. چه آنگاه كه او را تندرست بينى ناگهان بيمار گردد و آنگاه كه توانگرش بينى ناگهان درويش شود.