صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و بیست و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لَا يَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ: الْعَافِيَةِ وَ الْغِنَى؛ بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ، وَ بَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً إِذِ افْتَقَرَ.
شايسته نيست براي بنده كه به دو خصلت تكيه كند: تندرستي و بي نيازي. در همان هنگام كه بنده را تندرست مي بيني، ناگهان بيمار مي شود، و در همان موقع كه او را بي نياز مي بيني، فقير و نيازمند مي گردد .
