صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و نوزدهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ شَكَا الْحَاجَةَ إِلَى مُؤْمِنٍ فَكَأَنَّهُ شَكَاهَا إِلَى اللَّهِ وَ مَنْ شَكَاهَا إِلَى كَافِرٍ فَكَأَنَّمَا شَكَا اللَّهَ .
هر كه از حاجت و درخواستى پیش مؤمنى گله نماید بآن ماند كه گله آنرا نزد خدا برده (زیرا مؤمن دوست خدا است) و هر كه از آن حاجت پیش كافرى گله نماید بآن ماند كه از خدا گله نموده است (زیرا كافر دشمن خدا است).