صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و هجدهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
تَغُرُّ وَ تَضُّرُّ وَ تَمُرُّ. اِنَّ اللّهَ تَعالى لَمْ يَرْضَها ثَواباً لاَِوْلِيائِهِ، وَلا عِقاباً لاَِعْدائِهِ. وَ اِنَّ اَهْلَ الدُّنْيا كَرَكْب بَيْنا هُمْ حَلُّوا اِذْ صاحَ بِهِمْ سائِقُهُمْ فَارْتَحَلُوا.
دنیا می فریبد و زیان می زند و می گذرد. خداوند دنیا را به عنوان پاداش برای اولیائش، و کیفر برای دشمنانش نپسندید. اهل دنیا چون کاروانند که در اثنای فرودآمدن، کاروانسالارشان فریاد برمی دارد که کـوچ کننـد.