صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و هجدهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لَا يَنْبَغِی لِلْعَبْدِ أَنْ يَثِقَ بِخَصْلَتَيْنِ: الْعَافِيَةِ وَ الْغِنَى بَيْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ وَ بَيْنَا تَرَاهُ غَنِيّاً إِذِ افْتَقَرَ.
بنده را سزاوار نیست كه بدو چیز پشت گرم باشد: تندرستى و دارائى (زیرا) در بین اینكه او را تندرست مى بینى ناگهان بیمار گردد، و در بین اینكه او را دارا و توانگر مى بینى به ناگاه درویش و بى چیز شود.
