صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و هفتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
اِنّا لانَمْلِكُ مَعَ اللّهِ شَيْئاً، وَلانَمْلِكُ اِلاّ ما مَلَّكَنا، فَمَتى مَلَّكَنا ما هُوَ اَمْلَكُ بِهِ مِنّا كَلَّفَنا، وَ مَتى اَخَذَهُ مِنّا وَضَعَ تَكْليفَهُ عَنّا.
با وجود خدا دارنده چیزی نیستیم، و دارنده چیزی نمی شویم جزآنچه او ما را دارنده آن نماید، بنابراین وقتی ما را دارنده چیزی نمودکه خود نسبت به آن دارنده تراستوظیفه ای برعهده ما گذاشته، و هرگاه آن را از ما گرفت تکلیـف آن را از ما برداشته.
