دنیا (به زینت و آرایش خود) فریب مى دهد، و (به بلاها و گرفتاریهایش) زیان مى رساند، و (بسرعت و شتاب) مى گذرد (از آنها جدائى مى نماید) خداوند سبحان (بر اثر حقارت و پستى دنیا) راضى نگشت كه آنرا پاداش دوستان خود و كیفر دشمنانش قرار دهد،
و اهل دنیا مانند كاروانى هستند كه در بین آنكه فرود آمده اند (تا لحظه اى آسوده شده رفع خستگى نمایند) ناگاه راننده ایشان (جلودارشان) بآنها بانگ زند (: كوچ كنید كه اینجا جاى استراحت نیست) پس كوچ كنند.
