صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
لَقَدْ طِرْتَ شَكيراً، وَ هَدَرْتَ سَقْباً. (وَالشَّكيرُ ههُنا اَوَّلُ ما يَنْبُتُ مِنْ ريشِ الطّائِرِ قَبْلَ اَنْ يَقْوى وَ يَسْتَحْصِفَ. وَالسَّقْبُ: الصَّغيرُ مِنَ الاِْبِلِ، وَ لايَهْدِرُ اِلاّ بَعْدَ اَنْ يَسْتَفْحِلَ.)
پیش از بال درآوردن پریدی، و به خردسالی بانگ زدی. («شکیر» در اینجا اولین بالهایی است که بر پرنده می روید پیش از آنکه قوی و محکم شود. و «سَقْب» بچه شتر است، که تا بزرگ نشده فریاد نمی زند.)