صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارصد و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
دَعْهُ يَا عَمَّارُ، فَإِنَّهُ لَمْ يَأْخُذْ مِنَ الدِّينِ إِلَّا مَا قَارَبَهُ مِنَ الدُّنْيَا، وَ عَلَى عَمْدٍ لَبَسَ عَلَى نَفْسِهِ، لِيَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِراً لِسَقَطَاتِهِ.
او را به حال خود واگذار، زيرا مغيره از دين چيزي را نگرفته مگر اين كه او را به دنيا نزديك بسازد. او بر مبناي عمد و آگاهي واقع را براي خود مشتبه مي سازد تا امور ابهام انگيز را براي پليدي هاي خود عذري قرار بدهد!
