زبان خردمند در پس دل اوست، و دل نادان پس زبان او. (و اين از معنيهاى شگفت و شريف است و مقصود امام اين است كه: خردمند زبان خود رها نكند تا كه با دل خويش مشورت كند و با انديشه خود راى زند، و نادان را آنچه بر زبان آيد و گفته اى كه بدان دهان گشايد، بر انديشيدن و راى درست را بيرون كشيدن سبقت گيرد. پس چنان است كه گويى زبان خردمند پيرو دل اوست و دل نادان پيرو زبان او.)