شما اي مردم، به وسيله ما دودمان محمد (صلي الله عليه و آله )از تاريکيهاي جهل و فساد رها گشتيد، و راه هدايت را در پيش گرفتيد و گام بر فراز اعتلا نهاديد. شبهاي تيره و تار جاهليت را به وسيله تکاپوها و ارشادهاي ما پشت سر گذاشتيد، تا فروغ بامداد اسلام بر عقول و دلهاي شما درخشيدن گرفت

ناشنوا باد گوشي که نصايح رسا و سازنده را درنيابد! کسي که فرياد بلند گوشش را کوبيده و کر ساخته است، چگونه از صداي ضعيف تاثر خواهد پذيرفت؟ پيوسته با خدايش باد دلي که از لرزش و هيجان محبت الهي و احساس عظمت خداوندي جدا نمي گردد!

من همواره انتظار بروز نتايج خيانتگري شما را مي کشيدم و آثار فريب خوردگي شما را با فراستم دريافته بودم پرده من دين مرا از ديدگان شما پوشيده، صدق نيت و صفاي درونم حقيقت شما را بر من آشکار ساخته است.

من نگهباني شما را در راه هاي حق که در ميان جاده هاي ضلالت کشيده شده است، به عهده گرفته ام. شما در اين جاده هاي گمراهي به يکديگر مي رسيد و رهبري نداريد. زمينها را حفر مي کنيد و به آبي نمي رسيد. امروز کلمات و رويدادهاي گنگ و بي زبان را که تنها براي گوشهاي شنوا گويايي دارند، به سخن گفتن وادار مي سازم

انديشه آن مردمي که از من بر کنار شده اند، از دريافت حق و حقيقت به دور افتاده است. از آنهنگام که به ديدار حقيقت نائل آمده ام، شک و ترديدي در آن نداشته ام. هراس موسي (علیه السلام) براي ترس از خويشتن نبود، بلکه از آن بيمناک بود که مبادا پرچم پيروزي به دست نادانان بيافتد و دولتهاي ضلال بر مردم حکومت نمايند. ما امروز راه حق و باطل را تکليف نموديم و هر کسي راه خود را پيش گرفت. کسي که اطمينان به آب دارد، سوز عطش طاقت از دستش بر نخواهد گرفت.