صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
نِعْمَ الْقَرينُ الرِّضى الْعِلْمُ وِراثَةٌ كَريمَةٌ، وَ الاْدابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَةٌ، وَ الْفِكْرُ مِرْآةٌ صافِيَةٌ.
رضا به قضا همنشینی نیکوست،دانش میراثی گرانبها، آداب پسندیده زیورهای تازه، و اندیشه آیینه ای صاف اسـت.
