صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
نِعْمَ الْقَرِينُ الرِّضَى
رضا و خوشنود بودن بقضاء نيكو همنشينى است (همانطور كه همنشين شخص را در رفاه و آسايش دارد، خوشنود بآنچه خداوند خواسته در رفاه و آسايش مى باشد).
وَ الْعِلْمُ وِرَاثَةٌ کَرِیمَةٌ
و دانائى ميراثى است شريف و گرامى (كه بهر كه چنين ارثى برسد كليد سعادت و نيكبختى را دريافته).
وَّألادابُ حُلَلٌ مُّجَدَّدَةٌ
و خوهاى پسنديده زيورهايى است تازه و نو (كه كهنه نمى شود)
وَّألفِکرُ مِراةٌ صافِیَةٌ
و انديشه (در هر كارى مانند) آيينه صاف و پاك است (كه انديشه كننده به سود و زيان كار بر مى خورد).
