صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و نود و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
اَلا وَ اِنَّ مِنَ الْبَلاءِ الْفاقَةَ، وَ اَشَدُّ مِنَ الْفاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ، وَ اَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ.
بدانید از جمله بلاها تهیدستی، و سخت تر از آن بیماری جسم، و سخت تر از بیماری جسم بیماری قلب است.
2
اَلا وَ اِنَّ مِنَ النِّعَمِ سَعَةَ الْمالِ، وَ اَفْضَلُ مِنْ سَعَةِ الْمالِ صِحَّةُ الْبَدَنِ، وَاَفْضَلُ مِنْ صِحَّةِ الْبَدَنِ تَقْوَى الْقَلْبِ.
و بدانید از جمله نعمت ها ثروت، و برتر از ثروت سـلامت جسـم، و برتر از سـلامت جسم تقـوای قلب است.
3
مَنْ اَبْطَاَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ يُسْرِعْ بِهِ نَسَبُهُ. ( وَ فى رِوايَة اُخْرى:) مَنْ فاتَهُ حَسَبُ نَفْسِهِ لَمْ يَنْفَعْهُ حَسَبُ آبائِهِ.
کسی که عملش او را کُند نماید نسبش او را تند نکند. و در روایتی دیگر است: کسی که مقام خود را از دست داد منزلت پدرانش به او نفعـی نـدهـد.
