صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و نود و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الرُّكُونُ اِلَى الدُّنْيا مَعَ ما تُعايِنُ مِنْها جَهْلٌ.
میل به دنیا با آنچه که از تحوّلات آن می بینی جهل است.
2
وَالتَّقْصيرُ فى حُسْنِ الْعَمَلِ اِذا وَثِقْتَ بِالثَّوابِ عَلَيْهِ غَبْنٌ.
و کوتاهی کردن از عمل نیک وقتی به ثوابش مطمئن باشی غَبـن است.
3
وَ الطُّمَأْنينَةُ اِلى كُلِّ اَحَد قَبْلَ الاِْخْتِبارِ لَهُ عَجْزٌ.
و اعتماد به هر کس پیش از امتحـان او عجـز است.
