صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و نود و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
الرُّكُونُ اِلَى الدُّنْيا مَعَ ما تُعايِنُ مِنْها جَهْلٌ.
میل به دنیا با آنچه که از تحوّلات آن می بینی جهل است.
وَالتَّقْصيرُ فى حُسْنِ الْعَمَلِ اِذا وَثِقْتَ بِالثَّوابِ عَلَيْهِ غَبْنٌ.
و کوتاهی کردن از عمل نیک وقتی به ثوابش مطمئن باشی غَبـن است.
وَ الطُّمَأْنينَةُ اِلى كُلِّ اَحَد قَبْلَ الاِْخْتِبارِ لَهُ عَجْزٌ.
و اعتماد به هر کس پیش از امتحـان او عجـز است.
