من گرفتار مردمى هستم که هرگاه به آن ها فرمان مى دهم، اطاعت نمى کنند و هر زمان که آنان را فرامى خوانم اجابت نمى کنند. اى بى اصل ها! براى یارى آیین پروردگارتان منتظر چه هستید؟آیا دینى ندارید که شما را دور خود جمع کند و یا غیرتى که شما را به خشم آورد؟ من در میان شما به پا مى خیزم و فریاد مى کشم و دردمندانه از شما یارى مى طلبم، اما نه سخن مرا مى شنوید و نه از دستورم اطاعت مى کنید تا زمانى که عواقب اعمال سوء شما ظاهر شود (و پشیمان گردید، در زمانى که کار از کار گذشته و پشیمانى سودى ندارد)با این حال با شما نه انتقام خون بى گناهى گرفته مى شود و نه هدف مطلوبى به دست مى آید.

من شما را به یارى برادرانتان ـ که در چنگال دشمن گرفتار شده اند ـ فراخواندم ولى شما همانند شترى که از درد سینه بنالد، آه و ناله سردادید
و یا همانند حیوان لاغرى که پشتش زخم باشد، کُندى کردید!
سپس گروه اندکى به سوى من آمدند، گروهى مضطرب و وحشت زده و ناتوان، که «گویى آن ها را به سوى مرگ مى برند در حالى که آن را با چشم خود نظاره مى کنند».