صفحه اصلی » نهج البلاغه » حكمت سيصد و هشتاد و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَنْ أَبْطَأَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ يُسْرِعْ بِهِ نَسَبُهُ .
آن كه كرده وى به جايى اش نرساند، نسب او را پيش نراند.
2
وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى : مَنْ فَاتَهُ حَسَبُ نَفْسِهِ لَمْ يَنْفَعْهُ حَسَبُ آبَائِهِ .
و در روايت ديگرى است:آن كه گوهر خويشش از دست شود، بزرگى تبار وى را سود ندهد.
