صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و هشتاد و یکم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الْكـَلاَمُ فِي وَثَاقِكَ مَا لَـمْ تَتَكَلَّمْ بِهِ؛ فَإِذَا تَكَـلَّمْتَ بِهِ، صِرْتَ فی وَثَاقِهِ. فَاخْزُنْ لِسَانَكَ، كَمَا تَخْزُنُ ذَهَبَكَ وَ وَرِقَكَ؛ فَرُبَّ كَلِمَة سَلَبَتْ نِعْمَةً وَ جَلَبَتْ نِقْمَةً.
سخن در گرو (در بند) توست، مادامي كه آن را نگفته باشي. وقتي كه آن سخن را ابراز كردي، تو در گرو آن خواهي بود. پس زبانت را محفوظ دار همانگونه كه طلا و نقره ات را، زيرا چه بسا سخني كه نعمتي را سلب كند و نقمتي را جلب نمايد.
