صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و هفتاد و هشتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
لاشَرَفَ اَعْلى مِنَ الاِْسْلامِ، وَلا عِزَّ اَعَزُّ مِنَ التَّقْوى
شرفی برتر از اسلام، عزّتی عزیزتر از تقوا
وَ لا مَعْقِلَ اَحْصَنُ مِنَ الْوَرَعِ، وَلا شَفيعَ اَنْجَحُ مِنَ التَّوْبَةِ.
پناهگاهی نگاه دارنده تر از اجتناب از حرام، شفیعی رهاننده تر از توبه،
وَلا كَنْزَ اَغْنى مِنَ الْقَناعَةِ، وَ لا مالَ اَذْهَبُ لِلْفاقَةِ مِنَ الرِّضى بِالْقُوتِ.
و گنجی بی نیازکننده تر از قناعت، و ثروتی برای از بین بردن تهیدستی بهتر از رضا به داده حق نیست.
وَ مَنِ اقْتَصَرَ عَلى بُلْغَةِ الْكَفافِ فَقَدِ انْتَظَمَ الرَّاحَةَ، وَ تَبَوَّاَ خَفْضَ الدَّعَةِ.
آن که به مقدار کفافش اکتفا کند به آسودگی پیوسته، و در خوشی جای گرفته.
وَ الرَّغْبَةُ مِفْتاحُ النَّصَبِ، وَ مَطِيَّةُ التَّعَبِ.
رغبت به دنیا کلید رنج و مرکب ناراحتی است.
وَالْحِرْصُ وَالْكِبْرُ وَ الْحَسَدُ دَواع اِلَى التَّقَحُّمِ فِى الذُّنُوبِ
حرص و کبر و حسد موجبات درافتادن در گناه اند،
وَالشَّرُّ جامِعٌ لِمَساوِىَ الْعُيُوبِ.
و بدی جمع کننده تمام عیوب است.
