صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و هفتاد و ششم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الرُّكُونُ إِلَى الدُّنْيَا مَعَ مَا تُعَايِنُ مِنْهَا جَهْلٌ
اعتماد و دلبستگى بدنیا با آنچه (فریب و بیوفائى كه) از آن بچشم مى بینى نادانى است،
2
وَ التَّقْصِیرُ فِی حُسْنِ الْعَمَلِ إِذَا وَثِقْتَ بِالثَّوَابِ عَلَيْهِ غَبْنٌ
و كوتاهى نمودن در نیكوكارى (طاعت و بندگى) وقتى كه به پاداش آن اطمینان دارى (میدانى كه نتیجه اش بهشت و آسایش همیشگى است) زیانكارى است،
3
وَ الطُّمَأْنِینَةُ إِلَى كُلِّ أَحَدٍ قَبْلَ الِاخْتِبَارِ لَهُ عَجْزٌ .
و اعتماد نمودن بهر كس پیش از آزمایش او (موجب) ناتوانى و درماندن (در كار) است (چون چنین كس نمى داند به كه اعتماد نماید و نمى تواند جستجو كند كسیرا كه شایسته اعتماد او است).
