ای‌ مردم، کالای‌ دنیا گیاهی‌ است خشک و وباخیز، از چراگاه آن بپرهیزید، چه اینکه دل کندن از آن لذت بخش تر از اعتماد به آن است، و به اندازه برداشت کردن ازدنیا پاکیزه تر از اندوختن آن است

برآن که به افزون کردن ثروت اقدام کند حکم به تهیدستی‌ شده، وآن که درآن کوس بی‌ نیازی‌ زده به آسایشش کمک گشته.

آن را که زیور دنیا به شگفتی‌ اندازد کوردلی‌ از پی‌ درآید، و آن که عشقش را به دل گیرد خاطرش را از اندوهها پر کند که برای‌ آن اندوهها در سویدای‌ قلبش خلجان است، اندوهی‌ مشغولش دارد، و غمی‌ محزونش کند

چنین است تا نَفَس گلوگیرش شود و او را به بیابان اندازند، در حالی‌ که رگهای‌ حیاتش قطع شده، نابود کردنش بر خدا، و انداختنش به گورستان برای‌ دوستان آسان است. مؤمن با دیده عبرت به دنیا می‌ نگرد، و از آن از باب اضطرار به اندازه شکم برمی‌ دارد،

و وصف دنیا را به گوش خشم و دشمنی‌ می‌ شنود.

اگر بگویند ثروتمند شد بعد از اندکی‌ می‌ گویند به تهیدستی‌ نشست، و اگر به بودنش شاد شوند به مرگش اندوهگین گردند.

این است وضع دنیا، وهنوز اهل دنیا را روزی‌ که در آن نومید شوند نیامده!