صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و هفتاد و سوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الْكَلَامُ فِی وِثَاقِكَ مَا لَمْ تَتَكَلَّمْ بِهِ فَإِذَا تَكَلَّمْتَ بِهِ صِرْتَ فِی وِثَاقِهِ
سخن در قید و بند تو مى باشد تا آنرا نگفته اى و چون به زبان آوردى تو در بند آن هستى (پیشتر تو بر آن مسلّط بودى و اكنون آن بر تو چه سود رساند چه زیان)
2
فَاخْزُنْ لِسَانَكَ كَمَا تَخْزُنُ ذَهَبَكَ وَ وَرِقَكَ فَرُبَّ كَلِمَةٍ سَلَبَتْ نِعْمَةً وَ جَلَبَتْ نِقْمَةً .
پس زبانت را (در خزینه دهان) نگاه دار چنانكه طلا و نقره را در خزینه مى نهى كه بسا یك كلمه نعمتى را از دست مى دهد و عذاب و گرفتارى پیش مى آورد (بنا بر این باید پرگوئى نكرده پیش از اندیشه سخن نگفت).
