صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و هفتاد و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
رُبَّ مُسْتَقْبِلٍ يَوْماً لَيْسَ بِمُسْتَدْبِرِهِ
بسا رو آورنده بروز كه پشت بر آن نكند (اجل او را بشب مهلت ندهد)
2
وَ مَغْبُوطٍ فِی أَوَّلِ لَيْلِهِ قَامَتْ بَوَاكِیهِ فِی آخِرِهِ .
و بسا كسی كه بر (خوشى) او غبطه بردند در اوّل شب و در آخرش گریه كنندگان بر او برخاستند (آرى سر شب تخت و تاج داشت و بامداد به زیر خاك رفت، پس خردمند بدنیا و كالاى آن دل نبندد و دین خود و سعادت جاویدش را بآن نفروشد).
