صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و هفتادم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الْبُخْلُ جَامِعٌ لِمَسَاوِی الْعُيُوبِ وَ هُوَ زِمَامٌ يُقَادُ بِهِ إِلَى كُلِّ سُوءٍ .
بخل گرد آورنده بدیها و زشتیها و مهارى است كه (شخص) بآن بهر بدى كشیده می شود (چون بخل بحسد و حرص و قطع رحم و ظلم به مستمندان و مانند این معاصى مى كشد).
