زماني براي مردم پيش مي آيد كه از قرآن جز نقشي و از اسلام جز نامي نمي ماند. مساجدشان در آن دوران داري ساختمان آباد، ولي از نظر هدايت و ارشاد خراب است. ساكنان و آبادكنندگان آن مساجد بدترين مردم زمين هستند كه فتنه و آشوب از آنان بيرون مي آيد و خطا و انحراف به سوي آنان پناهنده مي شود. هر كسي را كه از آن گونه فتنه ها بركنار شود به همان جا برمي گردانند و هر كس را كه از آنها عقب افتاد، به همان جا مي رانند. خداوند سبحان مي فرمايد: (به خودم سوگند، براي اينگونه مردم فتنه و آشوبي برمي انگيزم كه بردبار را در حيرت فرو برد) و آن خداوند بزرگ اين كار را فرموده است و ما بخشش از لغزش غفلت را از خدا مسالت داريم .