اى مردم! متاع دنیا همچون گیاهان خشکیده «وبا خیز» است بنابراین از چنین چراگاهى دورى کنید. دل کندن از آن لذتب خش تر است از دل بستن و اعتماد به آن،
و استفاده از آن به مقدار نیاز بهتر است از جمع کردن و انباشتن ثروت آن.کسى که از آن بسیار گردآورى کند محکوم به فقر و نیازمندى است و هر آن کس از آن بى نیازى جوید به آسایش و آرامش خود کمک کرده است. کسى که زر و زیورهاى دنیا در نظرش شگفت انگیز باشد قلب او نابینا مى شود .و آن کس که عشق آن را به دل بگیرد درونش پر از غم و اندوه مى شود؛اندوه ها برکانون قلبش پیوسته مى رقصند و همواره غم هاى سنگینى او را مشغول مى سازد
و غمى جانکاه او را محزون مى نماید.
این وضع همچنان ادامه مى یابد تا آنجا که (پنجه مرگ) گلویش را مى فشارد
و او را به گوش هاى مى افکند در حالى که رگهاى حیاتش قطع شده،
مرگ او در پیشگاه خداوند بى اهمیت و افکندنش به گورستان براى دوستانش آسان است.
انسان مومن، تنها با چشم عبرت به دنیا مى نگرد، از مواهب آن به مقدار ضرورت بهره مى گیرد
و آهنگ دلرباى آن را با بغض و نفرت مى شنود.
هرگاه گفته شود فلان کس توانگر شد (دیرى نمى پاید که) گفته مى شود بدبخت و بى نوا گشت
و هرگاه مردم از فکر بقاى او (در این جهان) شاد شوند (چیزى نمى گذرد که) خبر مرگ او آنها را محزون مى کند.
این حال دنیاى آنهاست و هنوز روزى که در آن به راستى غمگین و مأیوس شوند (روز رستاخیز) فرانرسیده است.