اي مردم كالاي دنيا خس و خاشاكي است وبا آلوده، پس از چراگاه آن اجتناب كنيد. عدم آرامش در اين دنيا سعادت آميزتر است از اطمينان و سكونت در آن. و رمقي از معاش پاكيزه تر از ثروت آن است. هر كس كه بخواهد از آن متاع، بيشتر به دست بياورد، محكوم به فقر است و هر كس كه از آن متاع بي نياز شده است، به او ياري و كمك صورت گرفته است. زينت و زيورش در چشمان هر كس خيره كننده باشد، در آخر كار نابينايش سازد و هر كس كه شادي و وجد از آن دريابد، درون او را از اندوه ها پر كند، اندوه ها و غصه ها در دانه مركزي قلب او رقصي دارند كه گرفتگي در درون او ايجاد مي كنند. اندوهي او را به خود مشغول مي دارد و ناراحتي و غمي همواره او را محزون مي دارد. زندگي او بر اين منوال مي گذرد تا اين كه گلوگاهش گرفته شود. نابوديش بر خدا آسان است و طردش بر عهده برادران. و جز اين نيست كه انسان باايمان به اين دنيا به چشم عبرت و تجربه مي نگرد و از توشه به اندازه سير شدن شكم يك مضطر بهره مند مي گردد. شخص باايمان سخن دنيا را به گوش خصومت و مختلف مي شنود. اگر گفته شود ثروتمند شد، بعد خواهند گفت بينوا گشت و اگر با وعده ماندن شادمان شد با مشاهده فنا اندوهگين مي گردد. اينست وضع مردم در حال كه هنوز فرا نرسيده است (روزي كه در آن در حيرت فرو خواهند رفت) .