هیچ شرف و بزرگى بالاتر از اسلام (كه به سعادت دنیا و آخرت مى رساند) و هیچ عزّت و ارجمندى ارجمندتر از پرهیزكارى (ترس از خدا و اطاعت او) و هیچ پناهگاهى نیكوتر و استوارتر از ورع (باز ایستادن از گناهان و شبهات) و هیچ شفیع و خواهشگرى پیروزتر و رهاننده تر از توبه و بازگشت نیست (زیرا توبه نیازمند باذن نیست ولى انبیاء و اولیاء و مؤمنین تا براى گناهكاران اذن شفاعت نیابند دم نگشایند چنانكه در قرآن كریم س 42 ى 25 مى فرماید: وَ هُوَ الَّذِی يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ یعنى اوست خدائى كه توبه بندگانش را مى پذیرد و از گناهان «آنها» مى گذرد، و در س 2 ى 255 مى فرماید: مَن ذَا ألَّذِی یَشفَعُ عِندَهُ إِلّا بِإِذنِهِ  یعنى كیست آنكه «روز قیامت» در پیشگاه او «گناه كارى را» شفاعت كند مگر باذن و فرمان او)

و هیچ گنجى بى نیاز كننده تر از قناعت، و هیچ دارائى فقر را جلوگیرتر از تن دادن به روزى رسیده نمى باشد،

و هر كه بآنچه باو رسیده اكتفاء نماید به آسودگى پیوسته و در آسایش فرود آمده،

و رغبت و میل بدنیا كلید سختترین رنج و مركب گرفتارى است،

و آز و گردنكشى و رشك شخص را به افتادن در گناهان مى خوانند،

و بد كارى همه بدیها و زشتیها را گرد مى آورد (در بر دارد).