من لشکر انبوهي از مسلمانان را به سوي او فرستادم. هنگامي که خبر حرکت اين لشکر به او رسيد براي فرار محکم کمر بست و با پشيماني عقب نشست. لشکر در راه به او رسيد در حالي که غروب آفتاب نزديک بود، مقداري اندک به اندازه تلفظ کلمه (لا) با يکديگر جنگيدند. زماني جز به مدت يک ساعت نکشيد که با ناراحتي شديد پس از فشار سخت به گلويش نجات پيدا کرد و بيش از رمقي از او نمانده بود که با سختي خود را از معرکه به در برد.

(برادرم) ياد قريش را و تلاش در گمراهي و جولانشان را در تفرقه انداختن و سرکشي آنان را در وادي ظلمتها رها کن، زيرا آنان به جنگ با من همانگونه اتفاق کردند که پيش از من به جنگ با رسول الله (صلي الله عليه و آله) . پس بر قريش باد هرگونه مجازت زشت! زيرا آنان پيوند اصيل خويشاوندي با من را بريدند و حاکميت پسر مادرم (پيامبر) را از من سلب کردند.

و اما سوالي که درباره نظر من راجع به جنگ پرسيده بودي نظر من درباره پيمان شکنان، جنگ و پيکار است تا خدا را ديدار کنم. نه فراواني مردم در پيرامون من باعث افزايش عزت مي شود و نه پراکنده شدن آنان از دور من موجب وحشت مي گردد. و تو فرزند پدرت را چنان ارزيابي مکن که اگر چه مردم او را رها کنند، زاري کند و پستي را بپذيرد و يا با قبول اهانت تن به ظلم و تعدي ظالمان بدهد و به آساني زمام امور خود را به دست يک کشنده بسپارد. و يا پشت خود را براي سواري، هموار و خم نمايد. و بلکه آنچنان است که شاعره قبلیه بنی سلیم گفته است

اگر از حال من پرسي که چگونه ام، به طور قطع من در برابر حوادث سخت زمان مقاوم و شکيبايم. براي من سخت است که اندوهي در من ديده شود که دشمن شماتت کند و يا دوست ناراحت گردد.