صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و پنجاه و یکم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
عِنْدَ تَنَاهِي الشِّدَّةِ، تَكُونُ الْفَرْجَةُ؛ وَ عِنْدَ تَضَايُقِ حَلَقِ الْبَلَاءِ، يَكُونُ الرَّخَاءُ.
در هنگام وصول سختي به نهايت، فرج و رهايي فرا رسد. و در موقع تنگ شدن حلقه هاي بلا آسايش شروع مي شود .
