صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و چهل و چهارم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
الْمُؤْمِنُ بِشْرُهُ فى وَجْهِهِ، و حُزْنُهُ فى قَلْبِهِ.
شادی مؤمن در چهره اش، و اندوهش در دل اوست
2
اَوْسَعُ شَىْء صَدْراً، وَ اَذَلُّ شَىْء نَفْساً.
از نظر تحمّل وسیع ترین موجود، و از نظراخلاق متواضع ترین مخلوق است.
3
يَكْرَهُ الرِّفْعَةَ، وَ يَشْنَأُ السُّمْعَةَ!
برتری را خوش ندارد، و خودنمایی را دشمن دارد.
4
طَويلٌ غَمُّهُ، بَعيدٌ هَمُّهُ، كَثيرٌ صَمْتُهُ،
اندوهش طولانی، و همّتش دوردست، و سکوتش بسیار
5
مَشْغُولٌ وَقْتُهُ، شَكُورٌ صَبُورٌ، مَغْمُورٌ بِفِكْرَتِهِ، ضَنينٌ بِخَلَّتِهِ، سَهْلُ الْخَليقَةِ، لَيِّنُ الْعَريكَةِ، نَفْسُهُ اَصْلَبُ مِنَ الصَّلْدِ، وَ هُوَ اَذَلُّ مِنَ الْعَبْدِ.
و وقتش مشغول، و سپاس وشکیبایی اش فوق العاده، و غرق در فکرت خویش، و نسبت به اظهار حاجت بخیل است، اخلاقش سهل و آرام، و برخوردش هموار و نرم، و وجودش در امر دین از سنگ سخت تر، ونزد حق از برده ذلیل تر است.
