اما بعد (از حمد و ثناى الهى)، به من خبر رسیده که از فرستادن «اشتر» به سوى منطقه اى که تحت ولایت توست ناراحت شده اى؛ ولى (بدان که) من این کار را نه به این علت انجام دادم که تو در تلاش و کوشش خود کندى کرده اى و نه براى این که جدیت بیشترى به خرج دهى (بلکه این کار مصالح دیگرى داشته است) و اگر من آنچه را که در اختیار تو قرار داده بودم مى گرفتم تو را والى و حاکم جاى دیگرى قرار مى دادم که (نگهدارى و) هزینه آن براى تو آسان تر و حکومت آن برایت مطلوب تر و جالب تر باشد.
آن مردى که من او را والى مصر کرده بودم مردى بود که درباره ما خیرخواه و در برابر دشمنان ما سرسخت وانتقام گیر بود، خدایش رحمت کند عمر خود را به پایان برد ومرگ را ملاقات کرد در حالى که ما از او راضى و خشنود بودیم. خداوند نیز نعمت رضایت و بهشت خویش را به او ببخشد و پاداشش را مضاعف کند.
(اما اکنون که مالک به شهادت رسیده و تو را از همه بهتر براى این منصب مى شناسم محکم در جایگاه خود بایست و) براى پیکار با دشمنت بیرون آى و با بصیرت وفهم خود (در مبارزه با او) حرکت کن
وبراى جنگ با کسى که مى خواهد با تو بجنگد دامن همت به کمر زن (وشجاعانه با او بجنگ) و همه را به سوى راه پروردگارت دعوت کن و از او بسیار یارى طلب که مشکلات تو را حل خواهد کرد و در شدایدى که بر تو نازل مى شود یارى ات خواهد نمود، إن شاءالله.