صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و بیست و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ حُزْنَنَا عَلَيْهِ عَلَى قَدْرِ سُرُورِهِمْ بِهِ ، إِلَّا أَنَّهُمْ نَقَصُوا بَغِيضاً وَ نَقَصْنَا حَبِيباً .
اندوه ما بدو هَمچَندِ شادمانى آنهاست، جز كه از آنان دشمنى كاست و از كنار ما دوستى برخاست.
