صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و بیست و پنجم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ حُزْنَنَا عَلَيْهِ عَلَى قَدْرِ سُرُورِهِمْ بِهِ، إِلَّا أَنَّهُمْ نَقَصُوا بَغِيضاً، وَ نَقَصْنَا حَبِيباً.
اندوه ما براي از دست رفتن او به مقدار شادي آنان بر قتل او است، با اين تفاوت كه آنان دشمني را از دست دادند و ما دوستي را .
