حکمت سیصد و بیست و دوم

فراز

متن عربی

متن فارسی

حکمت سیصد و بیست و دوم

و آن حضرت فرمود:

   فراز

متن عربی

متن فارسی

1

وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ لاَِنَسِ بْنِ مالِك ـ وَ قَدْ كانَ بَعَثَهُ اِلَى طَلْحَةَ وَالزُّبَيْرِ لَمّا جاءَ اِلَى الْبَصْرَةِ يُذَكِّرُهُما شَيْئاً قَدْ سَمِعَهُ مِنْ رَسُولِ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فى مَعْناهُما. فَلَوى عَنْ ذلِكَ، فَرَجَعَ اِلَيْهِ فَقالَ: اِنِّى اُنْسيتُ ذلِكَ الاَْمْــرَ ـ : (يَعْنِى الْبَرَصَ. فَاَصابَ اَنَساً هذَا الدّاءُ فيما بَعْدُ فى وَجْهِهِ، فَكانَ لايُرى اِلاّ مُبَرْقـَعـاً.)

وقتی‌ حضرت به جانب بصره آمد، انس بن مالک را به سوی‌ طلحه و زبیر فرستاد تا سخنی‌ را که درباره آنان از پیامبر صلّی‌ اللّه علیه وآله شنیده بود به یادشان آورد. انس از مأموریت سر باز زد و خدمت امام آمد و گفت: آن سخن را از یاد برده ام. فرمود: (یعنی‌ بیماری‌ برص. انس چهره اش به آن بیماری‌ مبتلا شد، و بعد از آن کسی‌ او را جز با نقاب ندید.)

2

اِنْ كُنْتَ كاذِباً فَضَرَبَكَ اللّهُ بِها بَيْضاءَ لامِعَةً لاتُواريهَا الْعِمامَةُ.

اگر دروغ می‌ گویی‌ خداوند تو را به سپیدی‌ درخشانی‌ دچار کندکـه عمامه آن را نپوشاند.