گروه فراواني از مردم را به هلاکت رساندي، آنان را به گمراهي خود فريب دادي و در موجي از درياي (کثيف) درونت انداختي که تاريکي ها آنان را از هر سو احاطه کند و اشتباهات آنان را در تلاطم مضطر سازد. در نتيجه از مقصد حقيقي تجاوز کردند و به پشت سر برگشتند و راه قهقرا را پيش گرفتند و به دودمان خود تکيه نمودند، مگر گروهي از بينايان که از تو (و مقاصد تو) برگشتند.

آنان پس از آن که تو را شناختند از تو جدا گشتند و دست از ياري تو برداشتند و به طرف خدا گريختند و پناهنده شدند، زيرا تو آنان را به دشواري ها انداختي و از اعتدال منحرفشان ساختي.

اي معاويه، درباره خويشتن از خدا بترس و افسارت را از دست شيطان درآور. زيرا دنيا از تو بريده مي شود و آخرت به تو نزديک است.