(ای معاویه )گروه بسیارى از مردم را به هلاکت افکندى و با گمراهى خویش آن ها را فریفتى و در امواج دریاى (فتنه و فسادِ) خود انداختى به گونه اى که تاریکى ها آن ها را فراگرفت و امواج شبهات آنان را به تلاطم افکند،
این سبب شد که آن ها از حق بازگردند و به دوران گذشته (جاهلیّت) روى آورند و به حق پشت کنند و (همچون عرب جاهلى) به حسب و نسب و تفاخرات قومى تکیه نمایند. مگر گروهى از روشن ضمیران و اهل بصیرت که از این راه بازگشتند، زیرا آن ها بعد از آن که تو را شناختند از تو جدا شدند و از همکارى با تو به سوى خدا شتافتند، چون تو آن ها را به کارى دشوار (که همان نبرد با حق بود) واداشته و از راه راست منحرف ساخته بودى. اى معاویه! تقواى الهى را درباره خود پیشه کن (و از خداوند بترس) و زمام خود را از دست شیطان بازگیر که دنیا به زودى از تو قطع خواهد شد و آخرت به تو نزدیک است، والسلام.