صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و هفدهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
إِنَّ حُزْنَنَا عَلَيْهِ عَلَى قَدْرِ سُرُورِهِمْ بِهِ إِلَّا أَنَّهُمْ نَقَصُوا بَغِیضاً وَ نَقَصْنَا حَبِیباً .
اندوه ما بر او باندازه شادى ایشان است به (كشته شدن) او (بسیارى اندوه ما و افزونى شادى آنها در باره او برابر است) ولى (تفاوت بین ما و آنها آنست كه) ایشان دشمنى را كم كردند و ما دوستى را از دست دادیم.