صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و دوازهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
سَلْ تَفَقُّهاً وَ لَا تَسْأَلْ تَعَنُّتاً
بپرس براى فهمیدن و آموختن و مپرس بقصد در دشوارى انداختن،
2
فَإِنَّ الْجَاهِلَ الْمُتَعَلِّمَ شَبِیهٌ بِالْعَالِمِ وَ إِنَّ الْعَالِمَ الْمُتَعَسِّفَ شَبِیهٌ بِالْجَاهِلِ.
زیرا نادان فرا گیرنده علم بعالم ماند (چون براى بدست آوردن علم آماده گشته و در راه راست قدم نهاده) و دانائى كه در بیراهه قدم نهد (طالب غلبه و برترى باشد) به نادان ماند (چون او مانند نادان مى طلبد چیزى را كه شایسته نمى باشد).
