حکمت سیصد و یازدهم

فراز

متن عربی

متن فارسی

حکمت سیصد و یازدهم

آن حضرت(علیه السلام) اَنَس بن مالک را به بصره به سوی طلحه و زبیر فرستاد تا آن چه را که از پیامبر اکرم(صلی الله علیه واله)در وضع آن دو شیخ شنیده بود، به یاد آنان بیاورد. اَنَس از رساندن این خبر منصرف شد و به طرف امیرالمونین(علیه السلام) برگشت و گفت :من آن قضیه را فراموش کردم . آن حضرت فرمود :

فراز

متن عربی

متن فارسی

إِنْ كُنْتَ كَاذِباً فَضَرَبَكَ اللَّهُ بِهَا بَيْضَاءَ لَامِعَةً لَا تُوَارِيهَا الْعِمَامَةُ.( قال الرضي : يعني البرص فأصاب أنسا هذا الداء فيما بعد في وجهه فكان لا يرى إلا مبرقعا.)

اگر دروغ مي گويي خداوند در مقابل آن دروغ يك سفيدي روشن به صورت تو بزند كه عمامه ات آن را پنهان ندارد .(سید رضی گفته است : مقصود آن حضرت«برص» بود و این درد به صورت «انس» اصابت کرد. در نتیجه پس از آن جز با نقاب دیده نمی شد.)