صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا الْمُبْتَلَى الَّذِی قَدِ اشْتَدَّ بِهِ الْبَلَاءُ، بِأَحْوَجَ إِلَى الدُّعَاءِ مِنَ الْمُعَافَى الَّذِی لا یَأْمَنُ الْبَلَاءَ!
دعا درهمه حالات:
آن کس که به شدت به بلا مبتلاست از کسى که مبتلا نیست ولى در هیچ لحظه ایمن از بلا نمى باشد، محتاج تر به دعا نیست.
