صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت سیصد و دوم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا الْمُبْتَلَى الَّذِي قَدِ اشْتَدَّ بِهِ الْبَلَاءُ، بِأَحْوَجَ إِلَى الدُّعَاءِ [مِنَ الْمُعَافَى] الَّذِي لَا يَأْمَنُ الْبَلَاء.
آن كس كه به شديدترين بلا مبتلا است نيازش به دعا بيش از آن بي بلايي نيست كه از بلا در امان نيست .
