صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نود و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا أَهَمَّنِی ذَنْبٌ أُمْهِلْتُ بَعْدَهُ . حَتَّى أُصَلِّىَ رَکْعَتَیْنِ وَ أَسْأَلَ اللّهَ الْعَافِیَةَ.
راه توبه:
گناهى که پس از آن به اندازه دو رکعت نماز مهلت برایم باشد مرا نگران نمى کند چرا که (در این نماز یا پس از آن، عفو و) عافیت را از خدا مى طلبم (و توبه مى کنم).
