صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نود و نهم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
مَا أَهَمَّنِي ذَنْبٌ أُمْهِلْتُ بَعْدَهُ، حَتَّى أُصَلِّيَ رَكْعَتَيْنِ وَ أَسْأَلَ اللَّهَ الْعَافِيَةَ.
هيچ گناهي (قابل برگشت) براي من اهميتي ندارد، اگر مهلتي پس از ارتكاب آن داشته باشم كه دو ركعت نماز بخوانم و عافيت را از او مسالت بدارم .
