صفحه اصلی » نهج البلاغه » حکمت دویست و نود و هشتم
فراز
متن عربی
متن فارسی
1
كَفَى بِالْأَجَلِ حَارِساً.
براى نگاه دارى (شخص از هر پیشامدى) اجل (مدّت بسر رسیدن عمر) بس است (چون هیچكس پیش از رسیدن اجل نمى میرد پس بآن ماند كه اجل او را نگاه دار است).